espa-kanaristous

Περιήγηση στην Πόλη


Βρισκόμαστε στη πόλη και περπατάμε προς το Αρχαιολογικό Μουσείο. Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Χίου, ως κτίριο, αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της αρχιτεκτονικής του '60 (εμφανές μπετόν και υαλοπίνακες στους τοίχους), που συνδυάζει το τοπικό στοιχείο της Θυμιανούσικης πέτρας. Μετά την ανακαίνισή του, το 2000, έγινε επανέκθεση των αρχαιολογικών του θησαυρών, με σύγχρονο μουσειολογικό πρόγραμμα. Η μόνιμη έκθεση των αρχαιολογικών ευρημάτων του Μουσείου, με τίτλο «Χίος τ' έναλος πόλις Οινοπίωνος» (Χίος, η παραθαλάσσια πόλη του Οινοπίωνα) περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά δείγματα της Τέχνης και της καθημερινής ζωής στη Χίο, από τη Μυκηναϊκή περίοδο, ως και την ύστερη Ρωμαιοκρατία. Η έκθεση περιλαμβάνει ευρήματα από τις ανασκαφές της Αγγλικής Αρχαιολογικής Σχολής στο Αγ. Γάλας, το Εμποριό, τα Δότια και τα Φανά, από τις ανασκαφές του Νικολάου Κοντολέοντος στο Ριζάρι και τις σωστικές ανασκαφές της Κ΄ ΕΠΚΑ, κυρίως στην πόλη της Χίου. Περιλαμβάνει επίσης αντικείμενα που με φροντίδα περισυνέλεξε ο έκτακτος επιμελητής Αρχαιοτήτων Αντώνιος Στεφάνου τις δεκαετίες ΄60 - ΄70, αλλά και αντικείμενα που παραδόθηκαν κατά καιρούς από πολίτες της Χίου. Στους αύλειους χώρους του Μουσείου εκτίθενται αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές, καθώς και αναστήλωση μοναδικού μακεδονικού τύπου τάφου, που βρέθηκε στην περιοχή του Φραγκομαχαλά.

Υπάρχει επίσης αίθουσα περιοδικών εκθέσεων, που φιλοξενεί τα ευρήματα από το μυκηναϊκό νεκροταφείο στο Αρχοντικό των Ψαρών. Στη συνέχεια κατευθυνόμαστε στη Βιβλιοθήκη Κοραή. Η Δημόσια Κεντρική Ιστορική Βιβλιοθήκη Χίου “Κοραής” είναι μία των παλαιότερων και μεγαλύτερων της Ελλάδας. Η ιστορία της αρχίζει το 1792, οπότε λειτούργησε ως παράρτημα της Μεγάλης Σχολής της Χίου πρώτο δε πυρήνα της αποτέλεσαν τα βιβλία του Αδαμάντιου Κοραή και Ελλήνων λογίων ομογενών. Κατά τη Σφαγή της Χίου το 1822, η Βιβλιοθήκη καταστράφηκε, αλλά ο Κοραής απέστειλε και πάλι βιβλία. Μετά το θάνατο του Αδ. Κοραή, το 1833, και σύμφωνα με τη διαθήκη του, ένα μεγάλο μέρος των βιβλίων και των χειρογράφων του έρχονται στη Χίο. Μετά το μεγάλο σεισμό του 1881, η Βιβλιοθήκη στεγάστηκε στο σημερινό κτίριο. Το 1948 άρχισε, με πρωτοβουλία του Φ. Αργέντη, η ανέγερση του δεύτερου ορόφου, ενώ σημαντικά έργα επέκτασης και εκσυγχρονισμού, πραγματοποιήθηκαν τα έτη 1975-1978, προκειμένου να στεγαστεί και η λαογραφική Συλλογή Φ. Αργέντη. Στο πέρασμα του χρόνου η Βιβλιοθήκη έχει συγκεντρώσει ανεκτίμητες συλλογές βιβλίων, χειρογράφων περιοδικών, εφημερίδων, πινάκων, νομισμάτων, κειμηλίων και χαρτών που δώρισαν μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι. Ανεκτίμητο θησαυρό της Βιβλιοθήκης αποτελεί η δωρεά του Μεγάλου Ναπολέοντα προς τιμήν του Αδαμαντίου Κοραή “Déscription de l’Egypte”, αποτελούμενη από 14 εικονογραφημένους τόμους (έκδοση (1809-1822).

Βγαίνοντας από την Βιβλιοθήκη στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκεται το Μουσείο Φυσικής και Ιστορίας. Μεγάλο μέρος της προσπάθειας ανασύστασης του Μουσείου Ιστορίας & Φυσικής, που ξεκίνησε το 1999 έχει σήμερα ολοκληρωθεί. Στις τέσσερις μεγάλες αίθουσες του ισογείου του σχολείου μας φιλοξενούνται σήμερα οι συλλογές ιστορίας-λαογραφίας, επιστημονικών οργάνων, καθώς και μεγάλη βιβλιοθήκη. Τελειώνοντας την επίσκεψη μας στο Μουσείο κατευθυνόμαστε προς το Κάστρο της Χίου. Το Κάστρο της Χίου εκτείνεται στα βόρεια του κέντρου της πόλης της Χίου και αποτελεί τον περιτειχισμένο πυρήνα της από την εποχή της Γενουοκρατίας και μετά. Η είσοδος γίνεται από την κύρια Πύλη (Porta Maggiore) στο νότιο άκρο του, που κατασκευάσθηκε από τους Βενετούς το 1694, και από την κατεστραμμένη σήμερα "Επάνω Πόρτα" (Portello) στη ΒΔ πλευρά του.

 

Τα τείχη του Κάστρου χωρίζονται σε χερσαία και επιθαλάσσια, σχηματίζοντας ένα ακανόνιστο πεντάγωνο όπου ισχυροί προμαχώνες δεσπόζουν κατά μήκος των τειχών, οκτώ από τους οποίους σώζονται, άλλοι σε πολύ καλή κατάσταση και άλλοι όχι. Κοντά στην πύλη και στο εσωτερικό του κάστρου βρίσκεται διώροφο κτίσμα, γνωστό ως "Παλάτι Ιουστινιάνι".Στην πλατεία του Κάστρου έχει ιδρυθεί νεκροταφείο επιφανών Οθωμανών, όπου μεταξύ των άλλων διακρίνεται το ταφικό μνημείο του καπουδάν πασά Καρά Αλή, του οποίου τη ναυαρχίδα ανατίναξε ο Κανάρης το 1822, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής.