espa-kanaristous

Οινούσσες


Οι Οινούσσες, είναι ένα μικρό νησιωτικό σύμπλεγμα που βρίσκεται ανάμεσα στη βορειοανατολική άκρη της Χίου και τη μικρασιατική χερσόνησο της Ερυθραίας και δίπλα του υπάρχει το " φρέαρ των Οινουσσών ", το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου (4.850 μ.). Λέγονται αλλιώς Εγνούσα ή Αιγνούσα και ονομάστηκαν έτσι πιθανότατα από τα καλά κρασιά τους. Η ονομασία Eγνούσα, που χρησιμοποιούν και οι ντόπιοι προέρχεται από το αρχαία όνομα του φυτού λυγαριάς, "άγνος", που υπάρχει παντού στο νησί. Πρωτάρχισαν να αποκαλούν αυτό το νησί Αιγνούσα επειδή γέμισε από γίδια στα μέσα του 17ου αιώνα κατοικήθηκε από βοσκούς που προέρχονταν από τα Καρδάμυλα. Στις πανέμορφες παραλίες όπου κατακλύζουν το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Οινουσσών, το οποίο βρίσκεται ανατολικά της Χίου, βρίσκεται η πολύ όμορφη Αιγνούσα. Η Αιγνούσα είναι το μόνο νησί που κατοικείται (14 τ. χλμ.). Τα άλλα νησιά του συμπλέγματος είναι ο Πασάς, τα Παναγιά, Γαϊδουρόνησο, Βάτος, Ποντικόνησο, Αρχοντόνησο, Πατερόνησο, Ποντικοκούραδο, Λαιμούδικο, Πρασονήσια. Τα τελευταία είναι δίδυμα, καταπράσινα νησάκια με φάρο. Η Αιγνούσα έχει μια πολύ όμορφη πόλη, στολισμένη με ψηλά παραδοσιακά και πολυτελή σπίτια και καταπράσινες δεντροστοιχίες, που στολίζουν το νησί.

Είναι χτισμένη πάνω σε ένα λόφο και έχει πολύ όμορφα και πεντακάθαρα πλακόστρωτα δρομάκια.

Μετά την Eπανάσταση του 1821 οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να πάνε σε διάφορα μέρη της Eλλάδας και επέστρεψαν πια το 1827 όπου άρχισαν να επιβάλλονται δυσβάσταχτοι φόροι από τους Tούρκους, γι' αυτό και οι κάτοικοι του νησιού δημιούργησαν μια πρώτη εφοπλιστική δύναμη στρεφόμενοι προς τη θάλασσα. Απελευθερώθηκαν από τους Tούρκους μαζί με τη Xίο το 1912 . Κατά τη διάρκεια του Β'παγκοσμίου πολέμου είχαν την τύχη της Xίου και απελευθερώθηκαν μαζί της το 1944.

Σήμερα κατοικείται από περίπου 800 κατοίκους οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη ναυτιλία. Η Αιγνούσα είναι η πατρίδα μερικών από τους μεγαλύτερους εφοπλιστές της γης, που το χειμώνα ζουν στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη καθώς και των φημισμένων οικογενειών Λαιμού, Πατέρα και Χατζηπατέρα.

Από κάτω βρίσκεται το λιμάνι, το οποίο είναι και το κέντρο της ζωής των κατοίκων του νησιού και κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών γεμίζει από τα καράβια των ξενιτεμένων Αιγνουσών, που έρχονται εδώ να παραθερίσουν, και να συναντηθούν με τα οικεία τους πρόσωπα. Τέλος, οι πλαζ Φαρκερού, Φασόλι, Ζεμπαγάς, Μπιλάλι, Κάστρο, Χατζηβαλής είναι ιδανικές για κολύμβηση.

Το νησί διαθέτει το εντυπωσιακό Ναυτικό Μουσείο το οποίο ιδρύθηκε το 1991 από το Νικόλαο Σπ. Λαιμό και αντικατέστησε το παλαιότερο. Ανάμεσα στα εκθέματα περιλαμβάνονται και μοντέλα πλοίων που κατασκευάστηκαν από Γάλλους, που είχαν αιχμαλωτιστεί από τους Βρετανούς την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων. Επίσης υπάρχουν ναυτικά όργανα, εργαλεία καραβομαραγκών, παλιές φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής του Χιώτη ζωγράφου Αριστείδη Γλύκα, συλλογή όπλων του 18ου και 19ου αιώνα και γλυπτά της Γεωμετρικής Εποχής.

Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται η όμορφη εκκλησία του Αγίου Νικολάου με τα πολλά αφιερώματα, τριγυρισμένη από τα παραδοσιακά σπίτια που αποτελεί το στολίδι και καμάρι των κατοίκων του νησιού.